Austin, San Antonio en Houston

Afgezien van al jullie leuke en lieve berichten is het hier al weer een poosje stil geweest. Dat heeft zo zn redenen. Vanwege Kerstmis zijn al mn roomies en zo’n beetje heel studerend Baton Rouge naar ouders en andere familie vertokken. Het zag er dus naar uit dat ik Kerstmis in mn eentje zou gaan vieren. Tot Babur met het idee kwam om een roadtrip naar Texas te plannen. Uiteraard had ik daar wel oren naar. Na wat te hebben overlegd en een beetje op internet te hebben gekeken besloten we om eerst naar Austin te rijden, daar twee nachten te slapen, dan door te rijden naar San Antonio om daar een nacht te slapen en dan via Houston terug te rijden naar Baton Rouge. Via internet een huurauto geregeld voor 5 dagen en alvast de eerste twee overnachtingen in Austin vastgelegd. Ik was toch wel blij dat de mogelijkheid tot een dergelijk tripje zich aandiende want anders was het een eenzame kerst geweest, al had ik natuurlijk van tevoren wel verwachten dat iedereen met Kerst op huis aan zou gaan. Vervolgens op internet wat dingen op gezocht die we in deze drie steden zouden kunnen gaan doen/zien en verder niet al te veel voorbereidt, maar dat hoort bij een echte roadtrip lijkt me.

Dinsdagochtend de 23e vertrokken we op weg naar de staat waar alles groter zou moeten zijn; everything is bigger in Texas. Eerst moesten we nog naar het vliegveld om onze auto op te halen, op internet hadden we de goedkoopste klasse gekozen, wat dan neer zou moeten komen op een kleine Hyundai Accent. Maar tot onze verassing was het formaat van de wagen aanzienlijk groter, geen pickup truck natuurlijk maar onze Dodge Caliber mocht er toch weldegelijk wezen. Vanaf Baton Rouge was de route eigenlijk niet zo moeilijk, we zouden tot na Houston de Interstate 10 volgen om daarna af te buigen richting Austin. De kwaliteit van het wegdek op deze Interstate 10 is wisselend. Het ene moment rijd je over mooie asfaltwegen zoals we die in Nederland kennen, het andere moment stuiter je alle kanten op over wegen waar België zich nog voor zou schamen. Na onze eerste tussenstop bij een Subway langs de Interstate was het mijn beurt om achter het stuur plaats te nemen. Wel een beetje nerveus om mn eerste kilometers op de Amerikaanse snelweg te maken maar eigenlijk stelt het niet veel voor. De wegen zijn breed en iedereen rijdt heel netjes. Netter dan in Nederland in ieder geval. De maximumsnelheid is meestal 70 mph, wat bijna gelijk is aan 120 kmh. De meeste Amerikanen houden zich hier netjes aan, meestal zitten ze er niet veel meer dan 5 mijl boven. Het enige waar ik in het begin nog aan moest wennen was het feit dat je zowel links als rechts in mag halen. Goed je spiegels in de gaten houden dus.
Tot aan de grens tussen Louisiana en Texas zijn we maar maximaal 3-baanswegen tegen gekomen dus dat was ook nog wel te overzien ;) In Louisiana voert de snelweg voor het grootste deel door moerasachtige gebieden en de constructie is daar dan ook op aangepast. Je moet je kilometers aan snelweg op betonnen palen door het moeras voorstellen, heel wat werk om te bouwen dus.
Nadat we Texas binnen kwamen veranderde er eigenlijk weinig aan het omgevingsbeeld, misschien dat de steden die we passeerden iets uitgebreider werden. Dat is, totdat we bij Houston aankwamen… Houston is de 4e stad van Amerika en dat was te merken. Met alles suburbs erbij heeft het ons iets van 1,5 uur gekost om Houston te passeren en dat terwijl we gewoon in een goed tempo door konden rijden. De 3-baanswegen werden hier ingeruild voor 6-baanswegen, met exits aan de rechter- en aan de linkerkant. Met auto’s die je links en recht voorbij razen is het dan toch wel opletten wil je de goede afslag vinden. Google Maps en Babur’s Iphone konden ons echter van een goede route voorzien en we zijn dan ook niet al te veel verkeerd gereden.
In Houston hebben we ook onze goedkoopste tankstop gemaakt, 1,35 dollar voor een gallon benzine, omgerekend is dat ongeveer 0,25 euro per liter. Behoorlijk goedkoop dus.
Vervolgens door gereden naar Austin en na wat omzwervingen ons hotel gevonden. Prima hotel afgezien van het feit dat ze aan het verbouwen waren en dat we niet over eigen sleutel konden beschikken. De receptionist moest dus telkens met ons meegaan als we onze kamer in wilden. Die avond zijn we al gelijk even naar Downtown Austin gegaan. Ik had op internet gezien dat 6th street een waar stap- en eetparadijs is dus dat moest natuurlijk even gecheckt worden. Ik kan echter niet anders concluderen dan dat dit fors tegenviel. De paar barretjes die open waren, waren angstvallig leeg en de restaurants waren gesloten. Na wat gezocht te hebben naar restaurants die wel open waren zijn we maar terug gegaan naar het hotel, ook omdat we allebei behoorlijk moe waren. Even een snelle hap van de McDonalds (die was natuurlijk wel open) en naar bed.

Voor de volgende dag had ik een programma opgesteld van dingen die we konden gaan zien/doen. Eerst zijn we naar de campus van de University of Texas, vlakbij Downtown, geweest. Babur had hier gestudeerd en kon dus even wat herinneringen ophalen. Het was een hele mooie campus maar een stuk minder groen dan die van LSU en met meer moderne gebouwen. Vervolgens zijn we naar het capitool van Texas geweest, een groot oud gebouw in Downtown waar vroeger de regering van Texas zijn zetel had. Ons plan was om hier gebruik te maken van de gratis rondleiding. Helaas was het capitool gesloten, dus verder dan wat foto’s van de buitenkant zijn we niet gekomen. Volgende stop was het Texas History Museum, maar ook deze was helaas gesloten. Het zal allemaal wel te maken hebben gehad met het feit dat Kerst voor de deur stond maar het is natuurlijk wel erg jammer. En zo werd mijn programma ook wel erg snel afgewerkt :/. Het viel me op dat er in de binnenstad van Austin veel fietsers waren, meer dan in Baton Rouge in ieder geval. Veel hen zijn zogenaamde Fakengers, oftewel nep fietskoeriers. In Amerika rijden fietskoeriers in meer casual kleding rond en staan ze vooral te boek als hip in plaats van snel. Er zijn veel mensen die dit nabootsen en dat zijn dus de zogenaamde Fakengers. Afgezien van een paar exemplaren die er wel mochten zijn bewogen ze zich echter vooral op nogal beroerde kaders voort.
Daarna zijn we door gereden naar Mount Bonnell, een berg net buiten de stad waarvandaan je een mooi uitzicht hebt op Downtown en de rest van de omgeving. Wel respect voor een man (in strak pak) die hier op zijn fixie (fiets met maar een versnelling) naar boven reed, het was namelijk nogal steil en dat is eigenlijk nog een understatement. Gelukkig was de toegang tot het uitkijkpunt wel gewoon open. Even wat mooie foto’s genomen en van het zonnetje genoten bij een zeer aangename temperatuur van zo’n 25 graden :). Omdat de dag nog niet voorbij was zijn we nog even een mall ingedoken. Zoals iedereen dat kent van de tv is het vooral groot. In de Oakley store me even verlekkerd aan de zonnebrillen en verder alle kledingzaken die Tim me had aangeraden langs geweest.
Hierna zijn we op zoek gegaan naar een restaurant om te eten, net als de voorgaande dag was dit echter geen gemakkelijke taak. Uiteindelijk een mooi Mexicaans restaurant gevonden en daar een goede ribeye naar binnen gewerkt. En natuurlijk weer gebruik gemaakt van het refill principe. De Mexicaanse invloed in Texas is zeer groot. Je hoort veel Spaans en er zijn veel Mexicaanse eetgelegenheden. Wat verder op valt is dat je weing zwarte mensen ziet. Ik wil natuurlijk niet discrimineren maar waar je in Baton Rouge vooral zwarte mensen de minder aantrekkelijke baantjes ziet uitvoeren, zijn het in Texas de Mexicanen die dit doen.
Na wat gerust te hebben in het hotel was het tijd voor een tweede poging om 6th steet te verkennen. Er waren echter zo mogelijk nog minder barretjes open dan de dag ervoor. Uiteindelijk hebben we in een bar wat biertjes gedronken maar op dat moment miste ik Stratumseind toch wel even. De barvrouw wist ons echter te vertellen dat op een normale doordeweekse dag heel de straat gevuld was met ‘college kids’ en ander feest gespuis en dat we dan nog maar eens terug moesten komen…

De volgende dag was het tijd om naar San Antonio te vertrekken. Dat betekende dus vroeg op staan to hit the road again. Ook voor San Antonio had ik weer een aantal dingen opgezocht die we konden bezoeken. Maar eerst hebben we nog even een hotel vlakbij Downtown geregeld, beter dan het vorige en nog goedkoper ook. Vervolgens Downtown in. Hier kwamen we langs the Alamo. Een fort uit de tijd van een oorlog tussen ik geloof Amerika en Mexico. Maar je raad het al, ook die was gesloten. Niet zo gek ook op eerste Kerstdag maar goed. Volgende stop was the Riverside Walk. In San Antonio hebben ze een kunstmatige rivier aangelegd met daarlangs allemaal kleine restaurantjes en barretjes. Alleen konden wij die niet vinden (stom van ons zo zou later blijken). Vervolgens door naar de Tower of The Americas. Het hoogste gebouw in SA waarvandaan je heel de stad kunt overzien. Mooi in theorie, dicht in de praktijk. Begint een beetje eentonig te worden he :). Later op de avond zijn we terug gegaan naar Downtown en toen zijn we erachter gekomen dat we de verkeerde kant van de Riverside walk hadden gekozen die middag. Plotseling bruisde het van de mensen in de stad en eindelijk vonden we de beschreven restaurantjes en barretjes. Weer lekker gegeten bij een Mexicaans restaurant en daarna een bar ingedoken.
Dit leek een beetje op een typische Amerikaanse country and western bar, met lange tafels gevuld met etende mensen voor een podium waar een band aan het spelen was. Met grote Amerikaanse vlag op de achtergrond natuurlijk. Een lichtelijk gestoorde barvrouw schotelde ons een Budweiser van buitengewone proporties voor. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het een literfles bier was. Verder was het in deze bar de bedoeling om zoveel mogelijk servetten in het rond te gooien :~. Hierna zijn we een Coyote Ugly bar in geweest. Dat betekend dat de barvrouwen zo nu en dan de bar op springen om even een leuk dansje op te voeren :). Zeer vermakelijk maar verder was het een beetje een rustige tent. De meeste mensen zaten zich aan de bar te verlekkeren aan de dames onder het genot van een biertje, meer een stripclub idee dan echt uitgaan dus. Dat was in Tigerland toch wel beter.

Volgende dag richting Houston gereden om daar een stop te maken en dan weet terug naar Baton Rouge gereden. Ik wou wel graag een bezoekje aan brengen aan NASA en dus zijn we naar het Lyndon Johnson Spacecenter gereden. Dit is ingericht als een soort NASA pretpark waar je van alles kunt leren over het verleden van de Amerikaanse ruimtevaart en de toekomstplannen van de NASA. Interessante presentatie gezien over de plannen om terug te keren naar de maan in 2020 en naar Mars in 2030. De hoofdattractie was een tour over het terrein met een treintje zoals sommigen dat van de DAF in Eindhoven kennen. Met een wachttijd van zo’n anderhalf uur aan zigzag wachtrijen kreeg ik toch een beetje dat Efteling gevoel :). Met het treintje hebben we de trainingsfaciliteit van de astronauten bezocht, waar een hoop spullen te zien waren die ze bij huidige en toekomstige ruimtemissies willen gebruiken. Als afsluiter werden we naar een hal gereden waar de grootste raket ooit gebouwd ten toon gesteld stond, de Saturn 5. Deze heeft echter nooit gevlogen omdat er door de oorlog in Vietnam geen geld meer was…

Hierna zijn we terug gereden naar Baton Rouge, voor de gemiddelde Amerikaan misschien niets, maar het was toch nog een flink stuk rijden waar nog behoorlijk wat koffie bij kwam kijken.

Dan wil ik afsluiten met de blijde mededeling dat ik vanaf heden Rick Peters BSc ben! Deze week kreeg ik bericht dat mijn bachelor diploma bij het onderwijsbureau af te halen is, nu op naar de master :).

Howdy!

Foto’s weer te zien op; http://picasaweb.google.com/petersrick